andoor.pl

andoor.pl – dom, remont, wnętrze

ogród renesansowy
Dom

Ogród renesansowy – podstawowe cechy

Renesans był okresem zwanym inaczej odrodzeniem. To epoka przypadająca głównie na XVI wiek, w której dominował humanizm. Bardziej interesowano się nie tylko technologią, literaturą i sztuką antyczną, ale także przyrodą. Poczucie piękna było bardzo ważne, dlatego właśnie wtedy został zaprojektowany, klasyczny ogród renesansowy, znany również jako włoski. Czym się charakteryzował?

Kompozycja ogrodu

Dziś wielu ludzi pragnie inspirować się ogrodami włoskimi. Nic dziwnego. Były one bowiem bardzo eleganckie. Podzielone na tak zwane kwatery w formie kwadratu i otoczone niskim żywopłotem, miały drogi skrzyżowane pod kątem prostym. Budynki mieszkalne wyznaczały cały układ kompozycyjny, a cechą charakterystyczną były specyficzne, regularne ornamenty z geometrycznymi wzorami (królował motyw koła, łuku albo gwiazdy). Często można było spotkać ozdobienia węzłowe, magiczne i przyciągające wzrok, z rzędami barwnych kwiatów i oraz ziół, które przeplatając się ze sobą, tworzyły jedyną w swoim rodzaju plecionkę.

Roślinność i woda

Opisaliśmy już kompozycję. Teraz pora przejść do samej roślinności oraz elementów wodnych. Ogród renesansowy był terenem zielonym, w którym sadzono głównie bukszpan. Ale obok niego nie brakowało także zimozielonych cyprysów, drzewek laurowych, róż, bratków, malw, irysów i wielu rodzajów ziół. Natomiast, jeżeli chodzi o wodę, to znajdowała się ona w fontannach położonych w centralnym miejscu ogrodu włoskiego. Miały one kształt symetrycznego wieloboku, koła albo kwadratu. Wyróżniały się również pięknie zdobionym trzonem, którego zadaniem było podtrzymywanie trzech czasz.

Ogród renesansowy w Polsce – różnice

W naszej ojczyźnie ogród renesansowy także stał się dość szybko popularny. Jednak zamiast krzewów iglastych i wyżej wymienionych gatunków roślin, znajdowały się w nim przede wszystkim drzewa liściaste, takie jak lipa czy grab pospolity. Obszar ten nie był tak okazały jak w przypadku zagranicznych ogrodów. Co więcej, na jego układ nie wpływała konstrukcja rezydencji i zamku, a lokalizowano go najczęściej gdzieś poza fortyfikacjami albo obok siedzib biskupów. Nie przykładano szczególnej uwagi do estetycznych walorów. Ważniejsza była jednak praktyczna użyteczność połączona z odpowiednią kompozycją. Dlatego jako całość, ogród włoski bardziej przypominał teren zielony z epoki gotyku niż renesansu, choć przyciągał wzrok nowoczesnymi formami. Warto także nadmienić, że czasem wyodrębniano w nim mniejsze ogródki, w których odpoczywano po ciężkim dniu.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *